De omstanders merkten op dat zíj niemand kenden. Ik kon meedelen dat ik wel mensen kenden die onlangs als gevolg van de kredietcrisis werkloos waren geworden. Als medezeggenschapsadvocaat zou het ook wel gek zijn geweest als ik niemand zou hebben gekend. Sterker nog, onder de vijftig ontslagen doe je als ondernemingsraad eigenlijk niet meer mee in sommige sectoren. En dat laatste is de crux! Het gaat om specifieke sectoren die buitengewoon hard zijn getroffen (en nog steeds last hebben).

Maar er is ook licht aan het eind van de tunnel voor deze medewerkers. Staar je niet suf op het groeiende leger werklozen. We zien namelijk dat de gemiddelde duur dat een werkloze werknemer een uitkering ontvangt, ergens tussen de zes en acht maanden ligt. En dat valt dus nog alleszins mee. Ook hier geldt natuurlijk dat afwijkingen naar boven en onder mogelijk zijn. Maar het valt mij met name ook op dat gedurende de vele voorlichtingssessies die ik geef aan bijna ontslagen werknemers, vaak een positieve draai ontstaat. Zeker nu er ook meer mogelijkheden bestaan om een eigen bedrijf op te starten met behoud van een uitkering. Het mooiste was nog dat de voorlichter van het UWV tijdens de voorlichtingsbijeenkomst met het personeel meteen mensen ronselde om voor het UWV te komen werken; daar zijn immers op dit moment veel vacatures.

Ondanks alles bleef de borrel gezellig. Ik pakte nog een extra bitterbal en zalmhap en ging verder discussiëren over de economische crisis. Ook de DSB kwam nog langs. Graag nog even een glas witte wijn.